«

»

Gru 30 2017

Legionista Stefan Orłowski

Ppłk. dyplomowany Stefan Orłowski, żołnierz Legionów od 6 sierpnia 1914 roku

(1887 Sulbiny Górne-1969 Warszawa)

Stefan Orlowski(1)W Warszawie, dnia 7 marca 1938 roku   Stefan Orłowski spisał swój życiorys.

 

Stefan Orlowski wspomnienie 1914 1 str. Stefan Orlowski wspomnienie 1914 ostatnia str

Pierwsza i ostatnia strona życiorysu napisanego przez Stefana Orłowskiego

Życiorys

Urodziłem się w powiecie garwolińskim w roku 1887 w Sulbinach Górnych będących majątkiem rodziców.

W roku 1900 oddany zostałem do szkoły realnej w Kaliszu.

W styczniu 1904 r. samorzutnie zorganizowałem w szkole tajną organizację , której celem było „uświadamianie ludu i przygotowywanie się do walki zbrojnej”. Organizacja ta skupiła około 90 uczniów od klasy czwartej do siódmej włącznie. Jednym z jej członków był obecny minister komunikacji płk. dypl. J. Ulrych[1]. We wrześniu zostałem przyjęty do tajnej organizacji samokształceniowej w Kaliszu. W październiku tegoż roku zostałem wydalony ze szkoły za rozdawanie nielegalnej literatury wśród uczniów. Literaturę tę sprowadzałem z Krakowa. W styczniu 1905 roku wskutek podjętych starań zostałem ponownie przyjęty do szkoły, w lutym tegoż roku powtórnie wydalony za udział w strajku szkolnym. W listopadzie 1905 (lub 6) roku wstąpiłem do 5 klasy świeżo otwartej Polskiej Szkoły Handlowej. Od lutego do listopada 1905 roku byłem w Warszawie gdzie brałem udział w pracach młodzieży im. Kilińskiego a następnie wstąpiłem do organizującego się wówczas Narodowego Związku Robotniczego, (N.Z.R.). W grudniu 1905 roku przystąpiłem do organizowania w Kaliszu N.Z.R. pracując pod pseudonimem Socha. Jednocześnie pracowałem w tajnej organizacji uczniowskiej „P.E.T.” potem „Z.E.T”. W marcu 1906 roku miałem przez centralę w Warszawie uznane oddziały N.Z.R. we wszystkich fabrykach w Kaliszu, a ponadto w Zbiersku, Opatówku, Turku, Pyzdrach i Słupcy. Ogólnie miałem zorganizowanych około 6 tys. robotników. W kwietniu tegoż roku wciągnąłem do tej pracy wyżej wymienionego płk. J. Ulrycha, który od września został przewodniczącym zarządu N.Z. R. w Kaliszu. W czerwcu 1906 roku przystąpiłem do organizowania w gminach „Organizacji Wiejskiej”. Jesienią  tegoż roku miałem zorganizowane oddziały w powiecie kaliskim w gminach Chocz, Szymanowice, Brudzew, Pawłówek, Zagórów i Grójec.

W listopadzie zorganizowałem w miasteczku Chocz pierwszą manifestację w której brało udział około 3-ch tysięcy ludzi pomimo sprowadzonych z Kalisza oddziałów wojska.

Następnie przeprowadziłem strajk dzieci szkolnych we wszystkich zorganizowanych gminach powiatu, a potem w szeregu innych oraz uchwały gminne domagające się nauki w szkołach wiejskich w języku polskim.

W grudniu 1906 r. rozpocząłem akcje organizowania spółdzielni rolniczych.

Już w lutym 1907 r. we wszystkich zorganizowanych gminach były sklepy spółdzielcze i kółka rolnicze.

W kwietniu 1907 r. zacząłem wydawać w Kaliszu pismo „Dźwignia” drukowane w Warszawie. Za artykuł wstępny, w którym  nawoływałem do walki zbrojnej o niepodległość Polski – N.D. z która N.Z.R. był w związku domagała się oddania mnie pod sąd partyjny.

W czerwcu 1907 r. razem z Czesławem Jankowskim, Gustawem Simonem i innymi należałem do grupy przygotowującej oderwanie się N.Z.R. od N.D. co nastąpiło później, już po moim wyjeździe z kraju.

We wrześniu 1907 r. wskutek zdekonspirowania mnie przez jednego z aresztowanych członków N.Z.R. zmuszony byłem wyjechać do Krakowa. W Krakowie wstąpiłem jako słuchacz nadzwyczajny na wydział filozoficzny, a jednocześnie przygotowywałem się do egzaminu maturalnego. W roku 1909 zdałem maturę z 8 klas gimnazjalnych i wstąpiłem na wydział medyczny, na którym byłem do 6 VIII 1914 roku t. j. do czasu wstąpienia do Legionów. W Krakowie należałem do grupy młodzieży narodowej skupiającej się w „Zjednoczeniu”, z której wkrótce wystąpiłem należąc do twórców nowej organizacji niepodległościowej młodzieży t. zw. „Zarzewiackiej”[2]. Jednocześnie pracowałem w Skautingu będąc jednym z trzech pierwszych instruktorów tej organizacji na terenie Krakowa. Pracowałem również w Towarzystwie Szkoły Ludowej. Poza tym byłem czynnym członkiem – założycielem  organizacji wojskowej „Armia Polska” i brałem czynny udział w organizowaniu od roku 1909 tajnych oddziałów ćwiczebnych Drużyn Strzeleckich w Krakowie. W Drużynach Strzeleckich pracowałem aż do wyruszenia na front t. j. do 6 sierpnia 1914 roku. W roku 1910 ukończyłem w Drużynach Strzeleckich Szkołę Podchorążych[3]. W lipcu 1914 roku przy przewożeniu rozkazów tajnych do organizacji w Warszawie zostałem aresztowany i osadzony w więzieniu w Będzinie.  Dnia 2 sierpnia tegoż roku udało mi się uwolnić z więzienia i w dniu 4 sierpnia powróciłem do Krakowa. Od dnia 6 sierpnia 1914 roku do dnia 31 sierpnia 1933 roku bez przerwy byłem w wojsku.

czako ulanskie IPulku Ulanow Legionow Polskich Stefana Orlowskiego

Czako Stefana Orłowskiego z 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich

 

Przebieg mej służby wojskowej w wojskowej karcie ewidencyjnej odnotowany jest następujący:

Od 6 VIII 1914 r.      Jako szeregowiec w I Pułku Ułanów Legionów Polskich brał udział w bitwach pod Kielcami, Chmielnikiem, Mniewem, Wiślicą, Staszowem, Szczytnikami, Czarkową, Opatowem, Nowym Korczynem, Wodzisławicami, Uliną, Jordanowem, Tymbarkiem, Białem, Marcinkowicami, Dąbrówką, Nowym Sączem i Łowczówkiem,  

Dnia 20 XII 1914 r.   Mianowany za bitwę pod Nowym Sączem – starszym ułanem,

Dnia 6 I 1915 r.          Mianowany za bitwę pod Łowczówkiem – kapralem,

Dnia 8 I 1915 r.          Wyjazd na ochotnika na tyły armii rosyjskiej z misją specjalną (z wyprawy tej wróciłem 20 II 1915 roku),

Od 20 II 1915 do 20 V 1915 roku), w walkach pozycyjnych nad Nidą,

Dnia 17 IV 1915 r.     mianowany plutonowym,

Od 20 V 1915 r. do 23 VI  brał udział w walkach pod Kozinkiem, Beradziem, Przepiórowem i w całej kampanii w Sandomierskim,

Dnia 23 VI 1915 r.     za odznaczenie się w walkach mianowany wachmistrzem. Tegoż dnia ciężko ranny pod Wojciechowicami w Sandomierskiem,

Od 1 VII 1915 r. do 26 XI 1915 r. w szpitalu w Krakowie,

W październiku 1915 r. ponowne złamanie rannej nogi i w szpitalu w Nowym Sączu do 6 V 1916 r.     – poczem na urlopie zdrowotnym do dnia 23 VI 1916 r.

Stefan Orlowski z mama i siostramiZdjęcie wykonane w 1916 roku w czasie urlopu po długotrwałym leczeniu w szpitalu. Na zdjęciu mama Stefana Orłowskiego Michalina z d. Zaleska i jego dwie siostry Janina i Romana.

Od 23 VI 1916 do 3 X 1916 r. w walkach na froncie wołyńskim i litewskim,

Dnia 1 X 1916 r.         mianowany chorążym i dowódcą plutonu,

Od 3 X 1916 do 20 VII 1917 r. wraz z Pułkiem w Ostrołęce,

17 maja 1917 roku     Stefan Orłowski brał udział w tajnym zjeździe w Ostrołęce (zdjęcie i jego opis w dziale Stefan Orłowski – dodatkowe informacje).

 

Od redakcji:
9 i 11 lipca 1917 roku nastąpił tzw. Kryzys przysięgowy związany z odmową złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec przez żołnierzy Legionów Polskich (głównie I i III Brygady). Legioniści, którzy odmówili złożenia przysięgi, zostali internowani w obozach: żołnierze w Szczypiornie, zaś oficerowie w Beniaminowie.

W 1936 roku jeden z byłych legionistów Władysław Kęsik spisał wspomnienia z obozu internowania. Zamieścił też zdjęcie, na którym centralnie stoi Stefan Orłowski.
Stefan Orlowski z mama i siostrami

Stefan Orlowski z mama i siostrami
 

Od 1 VIII 1917 r. do 6 X 1918 r. na kursie Wyszkolenia Kawalerii w Mińsku Mazowieckim jako dowódca plutonu,

Dnia 20 XII 1917 r.    mianowany podporucznikiem,

Od 6 X 1918 r. do 2 I 1919 r. w garnizonie w Warszawie,

1849_001-Staefan-Orlowski 1849_001-Staefan-Orlowski

Zdjęcie ofiarowane siostrze Janinie 6 października 1918 roku

 

Od 2 I 1919 do 6 V 1919 r. w 30 Pułku Piechoty[4] w Skierniewicach jako adiutant I batalionu,

Od 26 V 1919 r. do 20 IX 1920 r. na froncie w 30 Pułku Piechoty (początkowo jako adiutant batalionu, a od dnia 1 VIII 1919 r. jako dowódca oddziału konnych wywiadowców,

Dnia 23 VI 1919 r. ranny w walce pod Dunajowem (pomimo rany pozostał w oddziale),

Od 20 IX 1920 r. do 21 I 19121 r. przydzielony do szwadronu zapasowego 13 Pułku Ułanów Wileńskich jako dowódca oddziału sztabowego,

Od 21 I 1921 r. do 22 IV 19121 r.    oficer szwadronu,

Od 22 IV 19121 r. 1 X 1923 r. w M.S.Wojsk. i w Sztabie Głównym w Warszawie,

Dnia 1 IV 1922 r.       mianowany rotmistrzem,

Od 1 X 1923 r. do 1 X 1925 r.          słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej,

Od 1 X 1925 r. do 1 IV 1927 r. w Sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu w Toruniu,

Od 1IV 1927 r. do 1 X 1928 r. w M. S. Wojsk[5]. W Warszawie,

Od 1 X 1928 r. do 1 IV 1931 r. w 9 Pułku Strzelców Konnych[6] jako dowódca szwadronu a następnie dywizjonu,

Dnia 1 II 1930 r.         mianowany majorem,

Od dnia 1 IV 1931 do 31 VIII 1933 r. w Dowództwie Okręgu Korpusu w Grodnie jako szef Wydziału Mobilizacyjnego,

Odznaczony zostałem: Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem „Polska swemu obrońcy” za wojnę 1918-1921, Honorową Odznaką Komandorską PW (Przysposobienia Wojskowego).

 Jestem żonaty. Mam dwoje dzieci. Prócz tego na całkowitym utrzymaniu mam starszego brata z rodziną. Razem utrzymuję 6 osób.

Z dniem 1 IX 1933 roku t. j. po wyjściu z wojska objąłem w Białymstoku stanowisko Inspektora Okręgowego O.P.L.G.(Obrona Przeciwlotnicza i Gazowa) Na stanowisku tym pozostawałem do dnia 30 XI 1936 roku.

W okresie od 1 IV 1934 r. do 1 IX 1936 r. pełniłem bezinteresownie funkcję komendanta Okręgu Związku Rezerwistów Nr 3 w Białymstoku, niezależnie od mojej pracy zarobkowej.

Opinie o pracy mojej na stanowisku inspektora O.P.L.G. wydać mogą:

1/ Dyrektor Departamentu Wydziału Administracji M.S Wewn[7]. p. Stanisław Michałowski.

2/  radca M.S. Wewn. w Wydziale Wojskowym, p. Witold Andrzejkowicz.

3/ prokurator Sądu Okręgowego w Białymstoku dr Olgierd Stetkiewicz.

4/ Radca Urzędu Wojewódzkiego w Białymstoku p. Bronisław Szczotkowski.

W załączeniu przedkładam odpis wyciągu ewidencyjnego wydanego przez Archiwum Wojskowe.

Warszawa, dnia 7 marca 1938 roku                                      Podpis Stefan Orłowski

Stefan Orłowski w Legionach

Wykaz legionistów Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku

Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku[8] prowadzi wykaz legionistów. Zbiory te składają się z części naukowej  (zweryfikowani w dokumentach legioniści) oraz materiały zgłaszane przez internautów. W części zweryfikowanej znajduje się biogram Stefana Orłowskiego. Cytujemy poniżej:

Nazwisko Orłowski
Imię / Imiona Stefan
Pseudonim „Hołowczyc”
Data urodzenia 1 – IV – 1887
Miejsce urodzenia (przynależy) Sulbiny Górne pow. Garwolin
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacji ułan 16236
Przydział 1.p.uł.LP
Imię matki  
Imię ojca  
Zawód medyk
Stan  
Wyznanie rzymsko-katolickie
Sygnatura CAW 1.p.uł.LP; Spis ewidencyjny byłych żołnierzy 1 Pułku Ułanów Polskich Beliny im. Józefa Piłsudskiego, „Beliniak”, nr 12, Londyn 2 VIII 1962; Lista Starszeństwa Oficerów Legionów Polskich, Warszawa 1917; J. Smoleński, 1 Pułk Ułanów Beliny im. Józefa Piłsudskiego, „Beliniak”, Londyn, nr 8-9 (1958), nr 9 (1959), nr 11 (1960); P. Hubiak, Belina z jego ułani. Kraków 2003; W.K.Cygan, Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik Biograficzny, t.III, L-O.
Przebieg służby Przed I wojną światową należał do Polskiego Związku Wojskowego w Krakowie, od 1910 roku do tajnej Armii Polskiej, a politycznie do Legii Niepodległości. W Legionach Polskich obecny od 1914 roku. Przydzielony najpierw w II baonie, a następnie w oddziale jazdy W.Beliny-Prażmowskiego. 1 XI 1916 mianowany chor.kaw. Od XI 1918 w WP, przydzielony do 13.p.uł w stopniu ppor. Po wojnie zweryfikowany jako rtm kaw. ze starszeństwem z 1 VI 1919 roku i przeniesiony do Głównego Urzędu Opieki nad Grobami Wojskowymi. W grudniu 1922 roku odkomenderowany do O.IV Sztabu Generalnego, a w 1923 do Biura Ścisłej Rady Wojennej. Po ukończeniu WSWoj (1923-1925), przydzielony został do sztabu DOK VIII w Toruniu. Stamtąd przeszedł do Departamentu I MSWojsk. (1926-1927). 1 I 1930 mianowany mjr dypl. 31 VIII 1933 przeszedł w stan spoczynku. Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ-AK, awansowany na ppłk dypl. Zmarł 30 V 1969 w Warszawie.

Stefan Orłowski – w wykazie Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku

 

Stefan Orłowski – dodatkowe informacje

  • Stefan Orłowski jest autorem opracowania: „Zarys historji wojennej 9-tego Pułku Strzelców Konnych” napisanego i wydanego z polecenia Wojskowego Biura Historycznego, Warszawa, 1934 rok.
  •  17 maja 1917 roku     Stefan Orłowski brał udział w tajnym zjeździe w Ostrołęce.

pracy Janusza Gołoty „Tajny zjazd oficerów legionowych w Ostrołęce w 1917 roku” Opr. 1989 rok, Zeszyty Naukowe Ostrołęckiego Towarzystwa Naukowego 3,26-32 jest zdjęcie Stefana Orłowskiego z tego zjazdu wraz z innymi jego uczestnikami wymienionymi w aneksie do tekstu.


 Opis zdjęcia z Ostrołęki

Stoją od lewej:
    Niemendowski Romuald,
    Orłowski Stefan,
    Kazimierz Stamirowski,
    Tadeusz Śmigielski,
    Grzmot Skotnicki Stanisław,
    Żuławski Janusz,
    Grzybowski Gustaw,
    Konstanty Dzieduszycki,
    Jan Mora-Mieszkowski,
    Zbigniew Wincenty Brochwicz-Lewiński

Siedzą od lewej:
    Wieniawa Długoszowski Bolesław,
    Zaruski Mariusz,
    von Strehoft,
    Władysław Zygmunt Belina-Prażmowski,
    Janusz Julian Głuchowski,
    Ludwik Tadeusz Schweizer,
    dr Ksawery Maszadro,
    dr Kazimierz Zagrodzki

Na zdjęciu z Ostrołęki Stefan Orłowski stoi drugi od lewej. Legioniści na zdjęciu noszą czako ułańskie – nakrycia głowy jak prezentowane powyżej czako Stefana Orłowskiego.

 

Stefan Orłowski – rodzina

Stefan Orłowski urodzony 1 kwietnia 1887 roku w Sulbinach Górnych[9], pow. Garwolin, ochrzczony w Garwolinie.

Ojciec: Edward Orłowski

Matka: Michalina z Zaleskich

Rodzeństwo: Ludomir, Janina Puczkowska (zm.01.07.1940 r.), Romana Wyszomirska (żadne z nich nie zostawiło potomków).

Rodzice – Edward i Michalina przenieśli się z majątku Sulbiny Górne do województwa kaliskiego, do miejscowości Olesiec. Stefan Orłowski uczęszczał do szkoły realnej w Kaliszu.

pozostałości dworu w Sulbinach Górnych, pow. Garwolin, gdzie urodził się Stefan Orłowski

dawny dom Janiny Puczkowskiej (siostry Stefana Orłowskiego) w Ożarowie Mazowieckim

dom rodziny Orłowskich w Ożarowie Mazowieckim od 1936 roku

Stefan Orłowski ożenił się w 1925 roku. Przyszłą żonę Marię Wędrowską (córka Wacława i Marii z d. Nowakowskiej, 1902-1993)), malarkę, młodszą od niego o 15 lat  poznał w Warszawie na Polnej 46, w mieszkaniu jej rodziców.


Stefan Orłowski z żoną Marią z d. Wędrowską

W 1926 roku urodziła im się córka Krystyna Ewa Maria Romana a w 1930 druga córka Anna Teresa.

 

Maria Orłowska  z d. Wędrowska, żona Stefana Orłowskiego z córkami: Krystyną Ewą i Anną Teresą.


 

Krystyna Ewa Maria Romana ukończyła mikrobiologię na UW i rozpoczęła pracę w Instytucie Leków, Wytwórnia Surowic i Szczepionek przy ulicy Chełmskiej. Wyszła za mąż za Pando Szapkarowa (pierwotnie Papachristou). Ma syna Marka Orłowskiego (właściwie Marko Szapkarow–Orłowski), urodzonego w 1958 roku w Warszawie. Jest on absolwentem ASP w macedońskim Skopje. Jego zamiłowanie do historii średniowiecznej i zabytkowej broni zaowocowało książkowym debiutem – sagą Samotny krzyżowiec.

Anna Teresa Orłowska – Rubach w sierpniu 1949 roku, w maturalnej klasie została zaprzysiężona w organizacji „Wolność i Niezawisłość” wraz z 5 kolegami, w tym ze swoim narzeczonym Włodzimierzem Zygmuntem Rubachem. Już w październiku 1949 roku wszyscy zostali aresztowani, poddani prześladowaniom w kilkumiesięcznym śledztwie i skazani wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie. Więzienie w Fordonie opuściła pod koniec 1953 roku. W 1993 roku wyszła za mąż za Włodzimierza Rubacha. Odznaczona Krzyżem WiN.

Stefan Orłowski z rodziną w 1936 roku zamieszkali w kupionym w Ożarowie Mazowieckim domu z pięknym ogrodem.

We wspomnieniach Anny Teresy dzieciństwo jej i Krystyny jest radosne. Zapamiętała, że ojciec bardzo lubił bawić się z córkami, gotował nieźle, piekł i robił różne nalewki lubił śpiewać.

Stefan Orłowski kolekcjonował broń białą. Miał spory zbiór szabel tureckich. Na zachowanym zdjęciu z 21 stycznia 1935 roku z Białegostoku można zobaczyć ekspozycje zbioru na ścianie. W chwili wybuchu II wojny światowej rodzina przeniosła się do Warszawy. Pod koniec września powrócono do Ożarowa Mazowieckiego, gdzie zastano splądrowany i zniszczony dom. Przepadła też kolekcja broni, która została zakopana w skrzyni w ogrodzie. 

fragment kolekcji broni białej Stefana Orłowskiego

Na emeryturę przeszedł od 1 września 1933 roku w stopniu majora dyplomowanego. Gdy Niemcy napadły 1 września 1939 roku na Polskę, zgłosił się na ochotnika do obrony Warszawy. Podczas okupacji działał w konspiracji w strukturach NSZ (Narodowe Siły Zbrojne) jako szef wywiadu komunikacyjnego w II oddziale KG (Komendy Głównej)[10]. Otrzymał awans na ppłk dypl. Używał pseudonimu „Sulima”. Został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Zmarł w Warszawie. Jest pochowany na cmentarzu w Ożarowie Mazowieckim.

Zachowane dokumenty dotyczące Stefana Orłowskiego

Pierwsza strona karty ewidencyjnej, z uzupełnieniami.

Podanie do Ministerstwa Spraw Wojskowych V Sztabu z dnia 4 sierpnia 1921 roku o przydział wojskowy.

Przebieg służby wojskowej


Przebieg służby wojskowej


Przebieg służby wojskowej


 Nadanie prawa majorowi Stefanowi Orłowskiemu noszenia odznaki 9 Pułku Strzelców Konnych, rozkaz z 18 października 1930 roku

okładka legitymacji odznaki 9 Pułku Strzelców Konnych w Grajewie, 1930 rok

Zaproszenie na 10 lat 9 Pułku Strzelców Konnych w Grajewie, 1931 rok, str. 1

Zaproszenie na 10 lat 9 Pułku Strzelców Konnych w Grajewie, 1931 rok, str. 2, program uroczystości

 

 

Odznaka wojskowa

 

 Stefan Orłowski w mundurze z dystynkcjami rotmistrza

Stefan Orłowski w mundurze z dystynkcjami majora

Stefan Orłowski w mundurze z dystynkcjami majora namalowany przez żonę Marię Orłowską z d. Wędrowską

 Stefan Orłowski i jego rodzina są częścią wpisu Rodzina Nowakowskich.

 


[1] Juliusz Ulrych (ur. 9 kwietnia 1888 w Kaliszu, zm. 31 października 1959 w Londynie) – polski polityk, członek Polskiej Organizacji Wojskowej, piłsudczyk, pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, minister komunikacji (1935–1939). https://pl.wikipedia.org/wiki/Juliusz_Ulrych

[2] Organizacja Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”,

[3] Polskie szkolnictwo wojskowe w latach 1908–1939,

[4] 30 Pułk Strzelców Kaniowskich (30 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP,

[5] Ministerstwo Spraw Wojskowych II RP

[6] 9 Pułk Strzelców Konnych im. gen. Kazimierza Pułaskiego (9 psk) – oddział kawalerii Wojska Polskiego II RP i odtworzony oddział pieszy Armii Krajowej. Obecnie Towarzystwo Przyjaciół 9 Pułku Strzelców Konnych w Grajewie

[7] Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (1918-1939) II RP

[8] muzeum biograficzne w Sulejówku. Założone w 2008 przez Fundację Rodziny Józefa Piłsudskiego i Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 10 listopada 2008 r., w dworku Milusin, dawnym domu Marszałka w Sulejówku, umowę w sprawie utworzenia Muzeum podpisali: z ramienia Fundacji Rodziny Józefa Piłsudskiego Jadwiga Jaraczewska, córka Marszałka, oraz minister kultury i dziedzictwa narodowego, Bogdan Zdrojewski. W skład części historycznej wchodzą: dworek Milusin (proj. Kazimierz Skórewicz) – dom rodziny Piłsudskich, zakupiony ze składek żołnierzy polskich dla Marszałka, Drewniak – pierwszy dom Piłsudskich w Sulejówku, zakupiony w 1921 przez Aleksandrę Piłsudską, Willa Bzów, a także otaczające je tereny zielone. W 2018 r. w sąsiedztwie dworku Milusin powstanie nowoczesny budynek muzealno-edukacyjny, łączący w sobie funkcje wystawiennicze, edukacyjne i animacyjne. Częścią muzeum będzie także dawny ogród.

[9] Dwory i pałace Mazowsza – dwór Sulbiny

[10] http://www.dws-xip.pl/PW/formacje/pw2053.html http://www.onr.czyz.org/topic-0-aktualna-11-galeria.html
 

 

(Visited 735 times, 1 visits today)

2 Komentarze

  1. Karol

    Czy ktos wie czy Pani Krystyna jeszcze zyje i gdzie przebywa?

    1. Grażyna

      Tak, pani Krystyna żyje. Więcej informacji na adres mailowy.

Pozostaw odpowiedź Grażyna Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć tych znaczników i atrybutów HTMLa: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

CommentLuv badge